donderdag 30 november 2017

‘Schildpadden tot in het oneindige’ – John Green


Genre: Young Adult
Uitgever: Gottmer
ISBN: 9789025768423
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 320
Uitgave: oktober 2017

Dank aan Hebban en Uitgeverij Gottmer voor het beschikbaar gestelde recensie-exemplaar.

Aza Holmes heeft heel goed door wat het effect van haar angststoornis is. Het is sterker dan zijzelf en dus leeft zij een leven dat wordt gestuurd door die stoornis. Haar denken staat continu in ‘standje dwang’ maar dat lijkt heel normaal te zijn, zowel voor haar en haar omgeving. Ze kennen haar niet anders. Met haar hartsvriendin Daisy trekt ze de stoute schoenen aan als ze hoort dat de vader van een oude vriend lijkt te zijn verdwenen. Samen komen ze daardoor weer in contact met Noah en Davis, zonen van de verdwenen CEO. Dit klinkt allemaal heel eenvoudig maar dat is het niet. Aza is namelijk als de dood voor bacteriële infecties en daarmee sluit ze normaal gesproken heel veel situaties uit, zou je denken. Ze blijft het eindeloos analyseren, tot op het vermoeiende af maar handelt vervolgens totaal anders dan je zou verwachten. Met vlagen was dat te bewonderen maar soms klopte dat gewoon niet met de strekking van haar stoornis. Daardoor was het moeilijk om haar sympathiek te vinden, ook al heb je met haar te doen. Het gevoel om haar eens flink door elkaar te rammelen stak geregeld de kop op. Het verhaal achter de stoornis komt ook hierdoor maar moeilijk tot zijn recht.

‘Pijn’ – Mel Wallis de Vries

 
Genre: Young Adult, thriller
Uitgever: De Fontein
ISBN: 9789026144356
Uitvoering: hardcover
Aantal pagina's: 232
Uitgave: oktober 2017

Met dank aan uitgeverij De Fontein voor het beschikbaar stellen van dit recensie-exemplaar.

Pijn is de nieuwste jeugdthriller van de succesvolle schrijfster en vijfvoudig winnares van de Prijs van de Jonge Jury, Mel Wallis de Vries.

Op een prachtige, warme nazomeravond wordt het levenloze lichaam van een meisje gevonden. De dader heeft haar laatste minuten op Snapchat gedeeld. Het is het gesprek van de dag. Zeker als ze niet het enige meisje blijkt te zijn...
Vijf meisjes die elkaar niet kennen. Eén dader die de politie te slim af is. En iedereen kan meekijken. Niemand is perfect, maar wat als de hele wereld dat ineens te zien krijgt?

Allereerst wil ik benoemen dat er veel aandacht naar de vormgeving van het boek is gegaan. Het ‘crime scene’ elastiek dat om het boek zit, de felroze zijkant van de bladzijden en in het boek foto’s en aankondigingen per slachtoffer. Ook is er speels omgegaan met het gebruik van WhatsApp in het boek. De berichtjes die gestuurd worden staan in tekstballonnetjes weergegeven.
Deze vormgeving zorgt er samen met de vlotte schrijfstijl voor dat het boek makkelijk leest.

Mandy is het hoofdpersonage in dit boek. Je leest vooral vanuit haar oogpunt en af en toe wordt het afgewisseld met een kort hoofdstuk over een van de slachtoffers.

Boek van de maand - In gesprek met ... Piet Baete







Het is een dik jaar geleden dat ik (Karin) een interview had met Piet Baete. Zijn roman 'Wie niet weg is' lag toen net in de boekenwinkel. Nu, een jaar later ligt 'Het laatste woord' in de rekken en is dit ons 'Boek van de Maand' in november. Wij vonden het hoog tijd om eens terug te blikken.

Piet Baete (°1978, Oostende) heeft in Knokke-Heist zijn humaniorastudies gedaan. Hij studeerde later Germaanse talen in Leuven. Daarna trok hij naar de Verenigde Staten voor studies scenarioschrijver aan de UCLA (Los Angeles). Hij heeft scenariowerk voor film en tv op z'n actief. Zo schreef hij mee aan de tv-series Spitsbroers en Professor T. 




Vorig jaar lag je roman 'Wie niet weg is', in de boekenwinkel en ik citeer nu eventjes: "Ik wil nog meer romans schrijven. Ik heb zoveel plezier beleefd aan het schrijven van ‘Wie niet weg is’ dat ik die richting verder uit wil. Het voelde aan als thuiskomen" Met 'Het laatste woord' heb je toch weer een thriller neergezet. Was dit verhaal over Maarten zo nijpend dat het geschreven moest worden?

Het verhaal van Maarten zat al jaren in mijn hoofd en het liet me op een bepaald moment niet meer los. Het verhaal kiest mij in plaats van omgekeerd. Als het een roman is: goed. Is het een thriller: ook goed. Ik beleef altijd veel plezier aan het schrijven. De personages komen tot leven in je hoofd, een heel universum ontvouwt zich en jij bent de bevoorrechte getuige, de tussenpersoon die alles opschrijft. Dat is altijd leuk en verrijkend, los van het genre waarin je schrijft. 

‘Het laatste woord’ is geen standaard thriller, maar een verhaal over de personages met hun emoties, zoals schuldgevoel, vertrouwen, vriendschap maar ook boetedoening. Waarom vind je het belangrijk om dit mee te geven in een thriller? 

Je vraag impliceert dat de meeste lezers thriller associëren met onversneden spanning, genre 'vrouw loopt door bos achterna gezeten door man met een mes.' Kan best, maar ik vind emoties minstens even belangrijk, net als de evolutie die de personages doormaken. Ik geef mijn boeken graag drie, vier verschillende lagen mee. Blijf je hangen op laag 1 dan heb je de spanning. Laag twee vertelt meer over de gevoelens van de personages. In laag drie ontdekt je verschillende betekenissen van de titel. Enzoverder. Als lezer krijg je dus meer terug als je zelf ook wat dieper graaft.  

In je boek zit een 'rode draad' (die ik niet kan verklappen wegens spoiler-alert) waar het verhaal voor een groot stuk om draait. Het is aan de lezer om deze eruit te halen om de essentie van 'Het laatste woord' te begrijpen. Krijg je daar reacties op van je lezers en wat doet dit dan met jou?

Ik vind het altijd heerlijk als lezers echt tussen de regels hebben gelezen en een boodschap begrijpen zonder dat die expliciet wordt uitgeschreven of uitgelegd. Ik heb echter wel het gevoel dat lezers te snel lezen of alle thrillers lezen als een Aspe. Hoe sneller ze hem uithebben, hoe beter ze dat lijken te vinden. De traagheid ontbreekt. Soms moet je een verhaal de kans geven om te rijzen in je hoofd, net zoals je de personages de tijd moet geven om vrienden van je te worden. Dan pas krijg je een 3D-beleving van een verhaal. 

Ook dit boek stemt weer tot nadenken. Vorig jaar zei je dat de enige boodschap de boodschap is die de lezer zelf uit een boek haalt. Telt die stelling bij 'Het laatste woord' ook?

Altijd. Omdat ik de boodschap niet expliciet verwoord. Laatst zei een vriend tegen me dat 'Het Laatste Woord' eigenlijk gaat over het onvermogen van mensen om écht met elkaar te praten over dingen die écht enorm belangrijk zijn. Ik vond dat een treffende analyse, maar heel bewust had ik deze boodschap niet in het verhaal gestoken. Maar als je er even bij stilstaat, klopt het wel. Er gebeuren heel erg ingrijpende zaken, maar iedereen danst rond de hete brij. Alsof het niet bestaat zolang je er maar over zwijgt. 

Schrijf je eigenlijk voltijds?

Ik doe niks anders, nee. Ik schrijf ook voor Vlaamse televisie, zowat alle genres. Al sluit ik niet uit dat ik ook eens iets anders wil doen dan schrijven. De meeste mensen zien schrijven als een droom, een hobby waar je je beroep van hebt kunnen maken. Dat is ook zo. Maar het is mentaal ontzettend belastend omdat je altijd weer van nul moet herbeginnen en als enige de verantwoordelijkheid draagt. 

Hecht je waarde aan recensies en doe je daar dan iets mee?

Ik denk dat elke "kunstenaar" - van stand-up comedian tot auteur of muzikant - recensies leest en er waarde aan hecht. Het doet ook pijn wanneer je in de ene krant vijf sterren krijgt en in de andere slechts twee. Dat valt moeilijk met elkaar te verzoenen. Maar als je leest wat er staat en dus tussen de regels door leest, dan haal je er ook veel uit en evolueer je verder. Ik zie echter veel collega's die alleen maar boos zijn als ze niet krijgen wat ze denken te verdienen. Ik snap dat, maar ik probeer daar constructiever mee om te gaan. 

Welke uitdaging zou je nog eens willen aangaan?

Ik zou de rest van mijn leven wat minder hard mijn best willen doen. In ons hoofd hebben we een idee van hoe ons leven moet zijn en we doen er alles aan om aan dat beeld te beantwoorden. Het is op zich een mooi uitgangspunt, maar na verloop van tijd stel je vast dat het leven niet zo werkt, dat het alleen maar enorm vermoeiend is om te proberen te beantwoorden aan één of ander ideaal dat jij of een ander jou heeft opgelegd. Soms is het heerlijk om je slecht te voelen en gewoon te aanvaarden dat je je slecht voelt, in plaats van jezelf voortdurend af te vragen waarom je je slecht voelt en wat je eraan kunt doen om dat te veranderen. 

Je bent onlangs papa geworden. Wat doe het vaderschap met je? Kijk je nu anders tegen de 'dingen' aan?

Ons dochtertje Lisa geeft ons leven meer kleur. Ook al is het heel vermoeiend, ik kijk uit naar elk volgend moment dat ik met mijn gezin zal delen. Nu is ze nog een baby'tje. Straks komt de periode waarin ze voor het eerst echt contact met ons zal leggen. Een eerste glimlach, een eerste woordje. Daar kijk ik echt naar uit. 

Welk verhaal vertelt jouw familie altijd over jou?

Het verhaal van toen ik als zesjarige jongen met mijn fietsje tot het einde van de dijk wilde rijden. Ik vertrok in Heist, helemaal tot in Knokke en nog verder tot aan het Zwin, letterlijk "het einde van de dijk". De heenreis ging verrassend vlot, mijn fietsje vloog over de stenen. Wist ik veel dat ik zes Beaufort rugwind had. En toen moest ik terug. Meer dan tien kilometer tegen die wind in. Het heeft me meer dan vier uur gekost en ik herinner me nog de wanhoop die ik voelde, de angst van misschien nooit meer terug thuis te komen. Er schuilt een wijze levensles in: pas op met wind in de rug. Wanneer je de andere kant op wil, verandert die van vriend naar vijand. 

Tot slot een hypothetische vraag. Stel dat ze je boek willen verfilmen. Zou je daaraan zelf willen meewerken en waaraan zou het aanbod moeten voldoen voordat je ‘JA' zegt?

We zijn nu al gesprekken aan het voeren om 'Het Laatste Woord' te verfilmen. De voorwaarde is dat ik inspraak zou krijgen in de casting en de locaties, maar dat zou geen probleem moeten zijn. En uiteraard wil ik er bij zijn als ze de periode van Maarten en Michel in Biarritz draaien. Een maand op de Baskische stranden: Count me in! :-)  





Piet, bedankt voor dit leuke interview en dat je met 'Het laatste woord' ons Boek van de Maand was. Ik kijk zeker al uit naar je volgende schrijfsel. Succes met alles wat nog op je weg komt.

Karin - Team De Perfecte Buren


De winnaar van 'Het laatste woord' is...........

Proficiat Mieke Juchtmans - Meskens. Graag je adresgegevens naar perfecteburen@gmail.com 
Het boek komt dan zo snel mogelijk jouw kant uit.

Het juiste antwoord op de vraag 'Wat is er vijftien jaar geleden in het gezin Van Dijk gebeurd?' - Ze hebben toen een zoontje verloren. Het zou zijn vermoord.





woensdag 29 november 2017

´Femme fatale´ – Anja Feliers


Genre: thriller
Uitgeverij: Lannoo
ISBN: 9789401443586
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 328
Uitgave: september 2017

Dank aan Uitgeverij Lannoo voor het beschikbaar stellen van dit recensie-exemplaar.

Wederom speelt Kathleen Verlinden een hoofdrol in deze thriller van Anja Feliers. De titel doet een zwoel maar dodelijk verhaal vermoeden. In de basis klopt dat ook wel. June is getrouwd met Robbert maar niet gelukkig. Ze hebben een gezamenlijk verlies geleden waar ze niet overheen komen. June leeft met een onvoorstelbaar schuldgevoel terwijl ze ook wordt geteisterd door selectief geheugenverlies. Het lukt haar maar niet hetgeen is gebeurd helder voor ogen te krijgen. En bij Robbert vangt ze bot. Wanneer ze na jaren haar jeugdliefde Lexi tegen het bevallige lijf loopt herinnert ze zich hun hartstochtelijke relatie en onverhoopt storten de twee vrouwen zich opnieuw in elkaars armen. Lexi hoort van June haar verhaal en wil proberen om June te helpen haar herinneringen boven te halen en op die manier rust genoeg te vinden om verder te kunnen met haar leven. Ze introduceert June bij Kathleen Verlinden. De cirkel is wat dat betreft dus rond.

Helaas geldt dat niet voor de rest van het verhaal. Wanneer je dit boek als standalone zou lezen is het vast niet zo opvallend maar als je volger bent van de thrillers van Feliers en het verhaal van Verlinden dan vallen een aantal zaken op. Het besluiteloze karakter van Verlinden past totaal niet bij haar werk, ze is psychologe. Ze zou, in de staat waarin ze verkeert, niet eens praktijk mogen houden. Een goede psycholoog zou zelf die conclusie al trekken. In haar praktijk weet ze verbazend goed hoe ze mensen de woorden in de mond moet leggen, opvallend vaak zelfs in dit geval en dat tast haar geloofwaardigheid aan, terwijl ze in haar privéleven allesbehalve standvastig en overtuigend overkomt. De manier waarop Anja Feliers haar nu neerzet is ook veel minder sterk en krachtig dan in bijvoorbeeld ‘Kwijt’, een goede thriller na ook een mindere voorganger in ‘Zuur’. Net als laatstgenoemd verhaal overtuigt ‘Femme fatale’ totaal niet. Het blijkt lang niet zo dodelijk als de titel doet vermoeden. Het enige dat vrouwelijk en sensueel aandoet, is de herontdekking van de band tussen Lexi en June. Al spelen zich daar ook zaken af die wel heel vergezocht zijn en waardoor hun liefde wat goedkoop aandoet.

De personages verkeren allemaal in een vorm van crisis, de een nog minder geloofwaardig dan de ander. Waar Kathleen voorheen twee vrienden voor het leven had in twee mannen, zijn deze ieder op hun eigen manier en als reactie op het handelen van Kathleen ineens 180 graden gedraaid, en waar dat nu in zit? Oké, Kathleen is impulsief en toont geen consequent gedrag. Maar in plaats van dat dat de spanningsboog voert, irriteert het alleen maar. Dat komt ook doordat Feliers niet overtuigend is in het brengen van de bijbehorende sfeer. Het verhaal spreekt overwegend niet tot de verbeelding. De aandacht wordt telkens gevestigd op een thema, maar er gebeurt zoveel dat niet wordt uitgewerkt, dat al die randverschijnselen met het verhaal aan de haal gaan en dan krijgt eerstgenoemde ineens een bijrol. Terwijl dat verhaal toch écht wel belangrijk is voor het verloop van het verhaal en de relatie met haar dochter. Moeilijk uit te leggen zonder spoilers weg te geven. Een Anja Feliers-lezer zal, na het lezen, hoogstwaarschijnlijk wel weten wat hiermee wordt bedoeld.

Ook het gebruik van overdreven veel verkleinwoordjes, het noemen van namen (soms wel 14 keer op één pagina én verkleind!) doet het leesplezier geen goed. Anja Feliers kan echt beter, dat heeft ze meerdere malen bewezen met haar thrillers rondom Kathleen Verlinden maar nu stelt ze opnieuw teleur. Het ligt niet aan de rode draad door het verhaal, dat heeft absoluut potentie. Net als de invalshoek van een vrouwenliefde heel mooi en passioneel kan zijn. Helaas is het nét allemaal niet wat was gehoopt. Het verhaal doet flauw en kinderlijk aan, en dat is o.a. te wijten aan het taalgebruik, er is geen sprake van spanning en het enige dat verrast is de plottwist. Dat dan weer wel. Wat jammer dat de rest dan niet verrast. Vooral ook wanneer je de flaptekst leest, die suggereert nogal wat. Grotendeels komt dat niet uit.

Het besluiteloze van het verhaal, het om de hete brij heen draaien van Kathleen, de overwegend ongeloofwaardige acties en reacties tussen de hoofdpersonages en het gebrek aan echte spanning maken ‘Femme fatale’ tot een teleurstelling. Het boek kan niet tippen aan ‘Kwijt’, haar vorige thriller en wat is dat oprecht jammer want de verwachting was hoger dan dit.

Een krappe twee sterren.
Patrice – Team De Perfecte Buren

‘Doodse stilte op het wad’ – Klaus-Peter Wolf

Genre: misdaadroman
Uitgever: Stortebeeker
ISBN: 9789492750013
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 341
Uitgave: oktober 2017

Ik wil beginnen met het bedanken van uitgeverij Stortebeeker, van wie ik deze misdaadroman mocht recenseren.

Flaptekst
Bernhard Sommerfeldt is huisarts in Norden, een rustig kuststadje in Oost-Friesland. Zijn inzet voor zijn patiënten is mateloos en blijft niet beperkt tot medische zaken. Hij kan geen onrecht zien en als hij ermee wordt geconfronteerd, grijpt hij meedogenloos in. Over zijn verleden zwijgt hij, net als over het feit dat zijn studie medicijnen slechts een blauwe maandag heeft geduurd en dat hij pas sinds kort Bernhard Sommerfeldt heet. Wie is deze populaire huisarts echt?

Samenvatting van het verhaal
Dit boek volg je door de ogen van dokter Sommerfeldt. Bernhard Sommerfeldt is de aangenomen identiteit van Johannes Theissen. Deze ‘mislukte’ man is gevlucht van zijn bestaan en bouwt in Oost-Friesland (noordelijk gedeelte van Duitsland) een nieuw bestaan op. 

De Johannes die hij was, wilde graag arts worden, maar heeft door zijn familie nooit zijn opleiding voltooid. Bernhard Sommerfield is echter een gewaardeerd arts. Tenminste, zo doet hij zich voor. Oost-Friesland is erg makkelijk. Niemand controleert of hij wel echt diploma’s heeft. Iedereen mag de dokter wel en tussen zijn geliefde boeken ontmoet hij ook nog eens zijn droomvrouw. Maar de dokter blijkt er psychopathische praktijken op na te houden. Niemand die dit weet, behalve hij zelf…

Conclusie
In eerste instantie dacht ik een Dokter Tinus-achtig boek te hebben ontvangen. Iemand die vertrekt naar een uithoek van zijn land en daar een gewaardeerd arts wordt. Maar ‘Doodse stilte op het wad’ is veel meer dan dat. Echte spanning is er niet, daarom is er goed aan gedaan dit boek niet tot de thrillers maar tot de misdaadromans te rekenen. 

Het boek vond ik erg psychologisch. Niet vervelend, juist erg aangenaam. Je zit tijdens het lezen echt in het hoofd van Sommerfeldt en kan maar tot één conclusie komen: deze man is in zijn leven zo beschadigd dat hij zich tot een heuse psychopaat heeft ontwikkeld. Ik weet niet goed hoe ik dit moet omschrijven, maar dit is het eerste boek in mijn leven dat ik lees waarin ik heel erg duidelijk kan zien hoe een psychopaat in elkaar steekt. De personages zijn allen goed uitgediept en je gaat van elk van hen houden of hen haten. Klaus-Peter Wolf heeft hier een sterke misdaadroman neergezet. Ik zou haast zeggen psychologische misdaadroman. Ik geef ‘Doodse stilte op het wad’ vier en een halve ster.

Marc-Jan van Dam - recensent De Perfecte Buren      

‘Meisje in sneeuw’ - Danya Kukafka


Genre: thriller 
Uitgever: Hollands Diep
ISBN: 9789048832897
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 320
Uitgave: september 2017

Dank aan uitgeverij Hollands Diep voor het beschikbaar stellen van dit recensie-exemplaar.


Wanneer de populaire scholiere Lucinda Hayes vermoord wordt aangetroffen, laat dat niemand in haar slaperige stadje in Colorado onberoerd, en zeker niet de jongen die te veel van haar hield, het meisje dat net zo'n perfect leven wilde als zij en de agent die haar moord moet onderzoeken.
Door de tragedie gaan die drie onvergetelijke personages - ­Cameron, Jade en Russ - noodgedwongen de confrontatie met hun diepste geheimen aan in de hoop troost te vinden, de waarheid of beide. Op briljante wijze verkent Danya Kukafka het begrip identiteit en de vlijmscherpe grens tussen liefde en obsessie, tussen kijken en zien, waarheid en herinnering. Meisje in sneeuw is een onvergetelijke leeservaring.



Toen ik dit boek in handen kreeg, intrigeerde het me. De cover is mysterieus en eigenlijk kun je er niks van afleiden. Hetzelfde geldt voor de schrijfster. Danya Kukafka schreef met ‘Meisje in sneeuw’ haar debuut, waardoor ook haar schrijfstijl nog totaal onbekend is.

Het verhaal zelf begint erg goed, je wordt meteen meegezogen in het verhaal en doordat er afwisselend wordt verteld vanuit verschillende perspectieven, leer je de inwoners van het stadje en hun band met Lucinda goed kennen. Toch knelt hierin ook de schoen. Juist doordat je ontzettend veel over hun levens leest, zowel het heden als verleden, heeft het boek meer weg van een psychologische roman dan van een thriller. Ja, er is inderdaad een moord gepleegd en gaandeweg het verhaal wordt hiervan steeds meer duidelijk, maar ik kreeg het gevoel dat dit op de tweede plaats kwam.

Juist de drie hoofdpersonages, die stuk voor stuk ook nog eens buitenstaanders zijn, worden in dit boek op de voorgrond geplaatst. Dit betekent niet dat het een slecht boek is. Integendeel zelfs. Kukafka laat zien dat ze kan schrijven en neemt je als lezer mee naar een stadje zoals je dat overal ter wereld kunt tegenkomen. Door haar manier van schrijven is het net alsof je zelf in het hoofd van de personages zit en allemaal krijgen ze een eigen persoonlijkheid. De keuzes die ze maken kun je soms begrijpen en soms wil je ze een klap verkopen. Hieruit blijkt maar weer dat deze 24-jarige schrijfster echt goed heeft nagedacht over haar personages en niet zomaar wat op papier heeft gezet.

Ondanks dat het dus erg goed geschreven is, wordt de quote van Paula Hawkins die voorop de kaft staat niet waargemaakt. Volgens haar is ‘Meisje in sneeuw’: ‘een perfect getimede, strak uitgesponnen thriller.’ Zoals al eerder vermeld mis ik het thrillergedeelte in het verhaal. Naar het einde toe wordt de moord steeds verder naar de voorgrond gebracht, maar het komt niet goed uit de verf. Je blijft het gevoel houden alsof het er in moet, maar dat Kukafka liever een ander genre had geschreven. De ontknoping gaf mij dan ook totaal niet het wauw-gevoel dat ik van tevoren hoopte te krijgen.

Qua boek heb ik echt genoten van het verhaal en de manier waarop Kukafka haar personages beschrijft. Wanneer ik dit boek zou moeten beoordelen als een roman zou ik ook niets dan lof over haar debuut hebben. Toch is er voor gekozen om het boek uit te geven in het thrillergenre. In mijn ogen wordt hier de plank volledig misgeslagen. Dit neemt niet weg dat het boek zelf echt een prachtig verhaal is en wanneer je jezelf niet blindstaart op het genre, dan zal menigeen dit boek kunnen waarderen. Voor wie op zoek is naar een verhaal met diepgang en goed uitgewerkte karakters, is dit een goede aanrader. Voor de echte thrillerliefhebbers onder ons zal dit boek misschien wat tegenvallen. Toch krijgt ‘Meisje in sneeuw’ van mij 3 sterren en zal ik een eventueel tweede boek van Kukafka graag willen lezen.

Claudia van Koolwijk – recensent De Perfecte Buren

dinsdag 28 november 2017

‘Moederband’ – Rafel Nadal


Genre: (oorlogs)roman
Uitgever: Xander
ISBN: 9789401608015
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s:
Uitgave: 13 september 2017

Dank aan Uitgeverij Xander voor het beschikbaar stellen van dit recensie-exemplaar.

Over ‘Moederband’ kun je heel kort zijn: prachtig! Nadal heeft op alle vlakken een onwaarschijnlijk mooi en indrukwekkend verhaal geschreven. Het klopt op alle fronten. De sfeersetting, de personages, de filmisch beschreven omgeving en het verhaal, alles klopt met en bij elkaar. Geen wonder dat dit boek ongekende verkoopcijfers kende en dan vooral ook in de streek waar het verhaal zich afspeelt, Catalonië. Met de ontwikkelingen van de afgelopen periode in het achterhoofd heeft het misschien wel nóg meer indruk gemaakt. Ook al zijn de omstandigheden heel anders, er zijn wel degelijk overeenkomsten. Denk alleen al aan de gepassioneerde bewoners met hun typische leefwijzen en overtuigende liefde voor hun land.

‘Tot ziens daarboven’ – Pierre Lemaître


Genre: roman
Uitgever: Xander Uitgevers
ISBN: 9789401608831
Uitvoering: paperback
Aantal pagina's: 501
Uitgave: 2017

Met dank aan Xander Uitgevers voor dit recensie-exemplaar

‘Tot ziens daarboven’ van Pierre Lemaître werd in het Nederlands voor het eerst uitgegeven in 2014. Naar aanleiding van de verfilming van het boek werd er een nieuwe uitgave gepubliceerd. Dit is de recensie van deze nieuwe filmeditie van 2017.

Korte inhoud

1918, de oorlog is bijna ten einde en in een van de laatste veldslagen raakt Albert gewond. Edouard, die ook gewond werd aan zijn been, bemerkt dat Albert bedolven ligt onder de aarde en komt hem van de verstikkingsdood redden. Tijdens deze reddingsactie wordt Edouard zelf levensgevaarlijk gewond door een granaat. Dit is voor beiden het begin van een hechte kameraadschap. Na de Grote Oorlog merken ze al snel dat Frankrijk respectloos met zijn oud-militairen omgaat. Edouard heeft constant verzorging nodig en ontvangt bovendien geen uitkering. Albert vindt maar geen goede job, en met zijn karig loontje moeten ze maar zien te overleven.

Edouard blijkt het ook moeilijk te hebben met zijn littekens en komt nooit buiten. Wanneer ze noodgedwongen moeten verhuizen, leren ze in hun nieuwe flat Louise kennen, de dochter van de hospita. Louise zorgt ervoor dat Edouard terug kan lachen en dat zijn littekens minder zichtbaar worden.

Toch blijven Edouard en Albert enorm teleurgesteld in de maatschappij. Uiteindelijk verzint Edouard een ingenieus plan om aan geld te komen en zelf rijk te worden. Albert is aanvankelijk sceptisch maar zijn overlevingsdrang blijkt dan toch groter te zijn en hij beslist mee te helpen aan Edouards plan. Om te weten of ze slagen in hun plan raad ik jullie zeker aan om dit boek te lezen.

Conclusie

Mijn eerste reactie na het lezen van dit boek was dat dit een zeer bijzonder boek is. De auteur schrijft op een uniek beeldende wijze, waardoor je als lezer je alles zeer filmisch kunt voorstellen, soms lijkt het wel een filmscript.

Het verhaal wordt verteld vanuit heel wat perspectieven die elkaar in een snel tempo opvolgen. Het ene ogenblik lees je hoe de wereld Albert ziet en het andere ogenblik wordt het verhaal vanuit het ik-perspectief verteld waardoor je als lezer exact weet wat Alberts gedachten zijn. Dit is zo voor alle personages, zelfs ook bij de kleinere nevenpersonages.

‘Het voorgesprek’ – Simon Hammelburg


Genre: roman
Uitgever: Uitgeverij Aspekt
ISBN: 9789463381239 / NUR: 300
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 84
Uitgave: juni 2017

Dank aan uitgeverij Aspekt voor dit recensie-exemplaar.

Tonko Sluyter is een onderzoeksjournalist die regelmatig gevoed wordt door goede vriend Floris met spraakmakende ‘scoops’, compleet met het benodigde bewijsmateriaal om de verhalen te staven. Als Tonko twee verhalen toegespeeld krijgt die de sportwereld op zijn grondvesten zullen laten schudden, besluit hij om hier boeken over te schrijven. Samen met zijn vriendin Helen (die partner bij een advocatenkantoor is) en haar assistente Anna gaat Tonko aan de slag. De laatste research verloopt zeer voorspoedig en de boeken zijn ook zo geschreven. Maar dan! Dan moeten de boeken nog aan de man gebracht worden. En dat valt nog niet mee.

‘Het voorgesprek’ is een komisch boekje over de moeizame weg die een boek (en zijn schrijver) af moet leggen om gepubliceerd te worden. Simon Hammelburg schroomt hierbij niet om het wereldje van journalisten, redacteuren en uitgeverijen eens flink op de hak te nemen. Alhoewel, het is meer een beschouwing ‘met lede ogen’. Berustend in hoe de wereld tegenwoordig in elkaar steekt. Van uitgeverijen die panklare marketingpakketten klaar hebben liggen om een boek te lanceren, tot presentatoren die zich niet tot nauwelijks voorbereiden op interviews. Daar zijn de voorgesprekken met de redactie immers voor.

Simon Hammelburg schetst op ludieke wijze hoe je als schrijver moet leuren met jouw geesteskindjes (en je zelfrespect). Want of een verhaal überhaupt goed is of niet, dat proces krijg je er hoe dan ook gratis bij. Het is een kort boekje dat uiterst prettig wegleest. Ideaal voor een druilerige zondagmiddag tussen twee koppen thee. Leuk en onderhoudend. Wat mij betreft 3 sterren waard.

Chester Gerritse – recensent De Perfecte Buren

maandag 27 november 2017

Een publieksprijs bij DPB



Vanaf 27 november is het mogelijk om op onze BESLOTEN Facebookgroep boeken te nomineren voor de recent in het leven geroepen Publieksprijs bij De Perfecte Buren. 

In diverse genres zullen wij onze lezers laten bepalen welk boek van 2017 zich met eer 'Het boek van 2017' mag noemen en deze eervolle vermelding in ontvangst mag nemen. Eeuwige roem bij De Perfecte Buren, welke auteur wil dat nou niet? 

Hoe gaan we het doen?
Op de BESLOTEN groep zijn polls geplaatst in de genres thriller, roman, young adult, debuut, feelgood, non-fictie en overig. Er zijn aparte polls voor Nederlandstalig en vertaald werk. Wel zo gemakkelijk te onderscheiden. Tot en met 31 december kunnen onze leden boeken nomineren zodat iedereen daar naar voorkeur op kan stemmen. Om 24.00 uur op de 31e sluit de eerste stemronde.

In de loop van de tweede week van januari publiceren wij de shortlist. In iedere categorie zal een top 5 online komen en wederom krijgen de lezers het woord én de stem. Het is de intentie dat eind januari de prijs uitgereikt gaat worden. Hoe en wat, daar wordt nog aan gewerkt. Verdere informatie volgt dus nog.

Heb jij ook een boek gelezen waarvan jij vindt dat deze het verdient om op de nominatielijst te komen staan? Meld je dan gerust aan!

Onder de stemmers worden eind januari leuke boekenprijzen verloot, dus je maakt ook nog eens kans op een leuke prijs!

Doe je mee??

'Verminkte Toekomst' VT4 - Melissa Skaye



Genre: thriller 
Uitgever: LetterRijn
ISBN: 9789491875403
Uitvoering: paperback
Aantal pagina's: 300
Uitgave: 2 november 2017

Dank aan LetterRijn voor het beschikbaar stellen van dit recensie-exemplaar.

VT4 is het vierde deel in de zogenaamde VT-serie van Melissa Skaye. In de eerste drie delen hebben we uitvoerig kennis kunnen maken met de hoofdpersonages. Elk boek is op zichzelf te lezen omdat Melissa je goed meeneemt in het verhaal en kleine stukjes uit het verleden terughaalt. Maar nog spannender is het natuurlijk om alle delen te lezen. Vanaf deel 1 ben je namelijk verslaafd aan haar boeken.


Dit verhaal gaat over Sanne Philips, rechercheur in Hoorn. Zij wordt bijgestaan door rechercheur Luca Borra en paragnost Will de Jager. Met Luca heeft ze een heel hechte band en samen hebben ze al heel veel meegemaakt, zowel privé als op het werk. In VT4 gaat het voornamelijk om Sannes levensverhaal. De moeder van Sanne is namelijk 24 jaar geleden spoorloos verdwenen en om die reden is Sanne bij haar grootouders opgegroeid in Hoorn. De verdwijning is altijd in Sannes gedachten maar nu gebeurt er iets waardoor het haar leven beheerst. Op een gegeven moment krijgt zij een envelop met daarin de ketting die zij vlak voor de verdwijning aan haar moeder heeft gegeven met een briefje erbij ‘’Ik lief jou ook. Van Sanne..’’

‘Houtrot’ – Rinske Hillen


Genre: roman
Uitgever: Em. Querido’s Uitgeverij BV
ISBN: 9789021407722 / NUR: 301
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 255
Uitgave: september 2017

Met dank aan uitgeverij Querido voor dit recensie-exemplaar.


‘Houtrot’ vertelt het verhaal van Bram Wenksterman, een natuurfilosoof die in een grachtenpand aan de Keizersgracht woont dat al generaties lang in het bezit van zijn familie is. Bram is getrouwd met Veerle en ze hebben een dochter, Amber, die in Cambridge studeert. Op het moment dat het verhaal aanvangt, woont Bram alleen in het immense grachtenpand, want Veerle is opgenomen in een psychiatrische inrichting wegens depressie. Nou ja, alleen ... Brams minnares Ella (de nicht van Veerle) woont bij hem in nu zijn vrouw van huis is. 

Als Amber onverwachts terugkomt uit Cambridge, probeert Bram te bedenken hoe hij de aanwezigheid van Ella moet verklaren aan zijn dochter. Daarnaast heeft Bram problemen met zijn buurman Kussendrager, want in beide panden is houtrot geconstateerd en er moet op korte termijn renovatie plaatsvinden, anders lopen beide panden het risico om in te storten. Een uiterst kostbare aangelegenheid. Geld wat Wenksterman niet heeft, maar zijn schoonvader wel. Met zijn vrouw in een inrichting (op aansturen van Bram zelf) is het nog maar de vraag of zijn schoonvader bereidwillig is om Bram uit de brand te helpen. 

Terwijl Ella druk bezig is met de voorbereidingen van een feest ter ere van Brams vijfenvijftigste verjaardag, probeert Amber de nieuwe situatie met Ella te duiden, zoekt ze contact met haar moeder (met wie zij een moeizame relatie heeft) en raakt ze gaandeweg steeds meer verstrikt in haar verleden. Een verleden met een lang verzwegen geheim.

Rinske Hillen gebruikt in ‘Houtrot’ een waargebeurde geschiedenis van twee grachtenpanden (Keizergracht 268-270) als achtergrond voor een verhaal over het (wankele) evenwicht van familiebanden. Het zal niet toevallig zijn dat de schrijfster de getormenteerde fundering van een eeuwenoud grachtenpand – een huis, normaliter een veilige haven voor een gezin – als decor heeft gekozen voor het ‘derde bedrijf’ (om in theatertermen te blijven; de climax) van een familievertelling. Rinske Hillen trekt je middenin een verhaal, dat bij het begin al aan het einde lijkt te zijn. De laatste dagen tot de ontknoping. Onderweg voedt ze de lezer steeds met kleine brokjes informatie die als kruimels dienen voor een zoektocht naar het antwoord op de vraag: welk geheim houdt het gezin Wenksterman in de greep? Rinske Hillen zet de hoofdpersonages sterk neer en ze weet op haast nonchalante wijze een uiterst geloofwaardige menselijkheid mee te geven aan de karakters. De beschouwingen, overpeinzingen en observaties zijn mooi en beeldend:

“Maar het gewicht van hun lichamen vond het juiste midden niet, haar nek knakte in een ongelukkige bocht en de wol van zijn trui kriebelde.”

“Een uitzicht went niet, dat begrepen de mensen van tegenwoordig onvoldoende – ze waarderen niet wat onveranderlijk is.”

“De afgelopen decennia had hij bij de gratie van de herhaling geleefd in de kieren van het alledaagse.”

De kracht van ‘Houtrot’ zit in de herkenbaarheid van de situaties: de complexiteit van familiebanden. Wortels (in dit geval van je stamboom) kunnen voeden, maar ook verstikkend werken als ze verstrengeld raken:

“Stel dat je je jeugd zou mogen samenvatten met één zintuig, dan zou ze kiezen voor haar gehoor. Een geschiedenis van het zwijgen zou ze het noemen.”

“We erven elkaars hiaten, elkaars bitterheid… Individualisme is de misvatting van deze tijd.”

Het verhaal als geheel is onderhoudend, interessant en heeft een gestaag tempo. De schrijfstijl is afwisselend filosofisch en rechtdoorzee. De dialogen zijn geloofwaardig en boeiend. De karakters krijgen voldoende ruimte om ‘vertrouwd’ te raken bij de lezer. Toch miste ik bij vlagen samenhang tussen en verdieping binnen de afzonderlijke verhaallijnen en de interpersoonlijke relaties. Misschien een bewuste keuze om de individuele strijd van de hoofdpersonen te benadrukken. Het uitkomen van het geheim voelde voor mij enigszins als een anticlimax.

‘Houtrot’ is een zeer aardig boek om te lezen, de vele metaforen van Rinske Hillen zijn scherp en getuigen van een groot observatievermogen.

“Dat een roos lekker ruikt, ook als er niet aan geroken wordt – noem het de wet van lingerie: niemand weet van je kanten slipje en toch loop je er sensueler bij.”

“Je moet mensen nooit zeggen dat ze talent hebben, dan gaan ze naast hun schoenen lopen. Niet omdat ze arrogant zijn maar omdat ze onzeker worden. Dat is hetzelfde. Als je alles hebt, durf je niet te bewegen. Dan wil je wat je hebt behouden: je zit stil en je verroert je niet.”

“Ze had altijd het idee dat hij een vierkante bril op de ronde werkelijkheid zette – en dat leverde dode hoeken op.”

Ik geef het boek 3 dikke sterren.

Chester Gerritse – recensent De Perfecte Buren

'Wachten op monsieur Bellivier'– Britta Röstlund


Genre: roman
Uitgever: Cargo
ISBN: 
9789023477938
Uitvoering:  paperback
Aantal pagina's: 352
Uitgave: oktober 2017
                                                                                          
Met dank aan uitgeverij Cargo voor dit recensie-exemplaar.

Korte samenvatting

“Ik denk dat we allemaal dingen doen waarvan we niet weten of begrijpen waartoe ze leiden”

Helena zit van een koffie te genieten in haar vaste Parijse café wanneer er een man op haar afstapt en haar vraagt of zij op monsieur Bellivier wacht. Ze kent geen monsieur Bellivier, maar impulsief antwoordt ze ‘ja’. De man neemt haar mee naar een kantoor waar hij haar een contract voor drie weken laat ondertekenen. Dit is het begin van een bizarre opdracht voor haar.

Mancebo, een man van Tunesische afkomst heeft een buurtwinkel in Boulevard des Batignolles, Parijs. Samen met zijn vrouw woont hij in het appartement boven de winkel en aan de overkant van de boulevard heeft zijn neef Tariq een schoenmakerij. Het leven gaat zijn gangetje voor Mancebo: na zijn ontbijt gaat hij naar de markt voor verse groenten en fruit voor zijn winkel, als hij terugkomt van de markt opent hij zijn winkel. Wanneer hij het eten ruikt dat zijn vrouw klaarmaakt in het appartement boven de winkel, sluit hij zijn winkel even om te gaan lunchen en ‘s middag gaat hij samen met Tariq naar hun stamcafé om een pastis te drinken.

Op deze manier leeft Mancebo al jaren, elke dag dezelfde routine. Tot op een dag mevrouw Cat zijn winkel binnenstapt en hem de opdracht geeft haar man in de gaten houden. Aanvankelijk vindt Mancebo dit een vreemde vraag, maar hij beslist toch iets aan zijn saaie leven te doen en op de vraag in te gaan. Tijdens deze opdracht merkt hij echter gaandeweg, dat niets en niemand is wat het lijkt. Verschillende geheimen onthullen zich.

Helena en Mancebo, hebben elk een onverwachte opdracht gekregen, ze kennen elkaar niet, maar toch zullen hun levens zich kruisen op een bijzondere manier.

Conclusie

De auteur Britta Röstlund is een Zweedse freelance journaliste die sinds 2001 in Parijs woont, ‘’Wachten op monsieur Bellivier’’ is haar debuut. Het is altijd wel een beetje spannend bij een debuut, je weet niet altijd wat je ervan kunt verwachten en dit is nu net hetgeen dit boek zo goed maakt. Op de verschillende media vind je verscheidene omschrijvingen voor dit boek: chicklit, feelgoodroman, roman, …, er is precies niet echt eenduidigheid over, en dit beeld klopt met het boek. Tijdens het lezen dacht ik vaak of het nu een roman, feelgood, chicklit of met momenten zelfs een thriller was. Pas op het einde wordt het duidelijk dat het over een feelgoodroman gaat.

zondag 26 november 2017

Inge dichtbij


Alles mag


Mijn zoon lijkt veel op mij, uiterlijk en innerlijk. Dat laatste ontdekte ik weer eens toen hij bedrukt thuiskwam uit school omdat hij ‘zijn verhaal’ niet afhad. Het moest een verhaal worden over een andere planeet en hij moest voor de volgende dag een a-4tje volschrijven. ‘Als je ook maar een regel wit openlaat krijg je een minnetje’ had de juf streng gezegd. Mijn zoon neemt zo’n waarschijnlijk als grapje bedoelde opmerking heel letterlijk en mijn creatieve schrijvershart kromp ineen. Ik heb hem direct uitgelegd dat het erom ging dat hij een leuk verhaal schreef en niet dat hij de bladzijde vol schreef (over dat minnetje ben ik nog verhaal gaan halen bij de juf, riep iets over demotiverend…maar goed, dat is weer een ander verhaal). Nog wat twijfelend ging hij met me aan tafel zitten en vertelde me in grote lijnen zijn idee. Ik vond het een prachtidee. ‘Weet je wat het is mama, ik heb dan wel dat idee in mijn hoofd, maar ik weet gewoon niet hoe ik het op moet schrijven, waar ik moet beginnen omdat ik ook nog niet weet hoe het af zal lopen. Ik ben hier niet goed in.’
Mijn zoon is ultra-perfectionistisch, iets wat ik ook bij cursisten tegenkom, het kan een killer zijn voor aspirant-schrijvers. Ik heb er zelf bij tijd en wijle ook last van en de kunst is om dat vervelende stemmetje in je hoofd de mond te snoeren.
Ik hielp mijn zoon door hem stap voor stap te laten vertellen hoe hij dacht dat het verhaal moest gaan, ik liet hem associëren en verzinnen. ‘Bedenk maar hoe het kan beginnen en hoe het af kan lopen, alles mag.’ Met kleine voorzetjes kwam hij op superleuke ideeën en kreeg er zichtbaar steeds meer lol in. Hij begon en schreef, raakte afgeleid, mocht even pauzeren, schreef weer verder. Er kwamen tekeningen bij. De planeet Money (in de vorm van een goudstaaf), bewoond door onder andere een ezel die euro’s uitpoept, waar je heen kunt via een sterk afgeprijsde teleporteercapsule en dat alles gegoten in van die ‘it’s amazing’-reclames. De clou, reis je wel of niet naar die vreemde planeet?
Om een lang verhaal kort te maken: anderhalf uur later had ik een glunderende jongen van tien voor me zitten die trots was op zijn verhaal en op zichzelf (o ja, er was ook een trotse mama). Dit hele voorval zette bij mij iets in gang omdat ik zelf al zo’n twee jaar tegen een ‘angst’ aanhik. Als schrijver een verhaal schrijven, een boek schrijven, lukt me, lesgeven lukt me ook, maar er genoeg geld mee verdienen lukt me niet. Ik had een soort mantra opgebouwd dat ik niet commercieel ben en niets van marketing weet. Ik had zoveel ideeën in mijn hoofd om mijn schrijverscarrière en schrijfdocentschap uit te bouwen, maar ik wist niet waar ik moest beginnen (klinkt bekend nietwaar). Zoals mijn zoon mij nodig had, had ik iemand nodig die me op het juiste pad kon zetten. Het pad van durven en doen. Een marketingspecialist, een businesscoach, gewoon om op gang geholpen te worden, de ideeën om te zetten in daadwerkelijke acties. Ik kwam terecht bij Juliette van den Hurk van Marketingbureau Kleur in Den Bosch. Zij helpt juist zzp-ers om hun marketing op orde te krijgen, om focus te vinden en woorden om te zetten in daden. Zo loop ik al jaren rond met het idee van een schrijftafel, waar schrijvers elke maand kunnen aanschuiven om in gelijkgestemd gezelschap te bomen over schrijven, mij uit te horen als coach en met behulp van thematische schrijfopdrachten de boel lekker los te schudden. Ik weet hoe belangrijk en fijn het is om uit je solistische schrijfcocon te stappen, even los te komen van dat ene verhaal of dat ene manuscript en daarna vol nieuwe inzichten en goede moed verder te gaan, je gesteund te voelen en zo je schrijven serieus te nemen. In nog geen maand tijd heb ik De schrijftafel opgezet en nu stroomt het. Er komt een nieuwe website met een uitgebreid schrijfaanbod en illustraties waar ik superblij van word, in februari start ik met De schrijftafel én een nieuwe cursus Verhalen schrijven. Ik ervaar, durf en doe. Of het allemaal gaat lukken weet ik niet, of het met het verhaal van mijn zoon ging lukken wisten we ook niet. Het is eng, spannend, iets lukt, iets mislukt, je valt, je staat op, je geeft op, begint opnieuw.
‘Bedenk maar hoe het kan beginnen en hoe het af kan lopen. Alles mag.’

Copyright: illustrator Sanne van der Bruggen

zaterdag 25 november 2017

Uit de kast: 'Het jaar van de kreeft' van Hugo Claus




Staat er in jouw boekenkast ook een boek al jaren te smeken om gelezen te worden, maar is het er nog steeds niet van gekomen? Misschien is dit dan wel iets voor jou. Lijkt het je leuk om jouw mening op een drukbezocht blog gepubliceerd te zien? Laat ons weten welk boek jij gaat lezen (uit jouw boekenkast) en wellicht dat jouw keuze bij ons het 'Uit de kast-boek' wordt!
Eind van de maand komt jouw (korte) recensie dan op ons Blog, onze Facebookpagina, Twitter en Instagram. Wellicht ook leuk met een foto die je aanlevert. Wat denk je? Doen!? Lees dan snel de voorwaarden en stuur een mailtje naar perfecteburen@gmail.com

november is voor Marianne Verschaeren. Ontdek, samen met ons waarom zij ‘Het jaar van de kreeft’ uit haar kast haalt en geniet mee van haar recensie.


Bij de ondertussen bijna tien jaar overleden Claus denken de meeste mensen in de eerste plaats aan zijn magnum opus “Het verdriet van België”. Maar hij is meer dan dat. Schrijver, dichter, regisseur, schilder, toneelschrijver en beeldend kunstenaar. De veelzijdigheid van zijn talent staat buiten kijf. 
“Het jaar van de kreeft” schreef Claus in 1972. Een periode waarin hij in Amsterdam woonde, de actrice Kitty Courbois leerde kennen en toen de, op hun relatie geïnspireerde, tragische roman schreef die hier nu voor mij ligt. 
Letterlijk “uit de kast” genomen want járen geleden gelezen en steeds verder weg gesukkeld in de boekenkast.
Het verhaal over een romance die geen romance is maar een tragedie. Over de verslaving aan verliefdheid/liefde. Over macht en onmacht en de zoektocht naar geluk. En vooral over seks. Claus schuwt de grote thema’s nooit.
Het hoofdpersonage is Pierre, een geslaagde verzekeringsmakelaar en financieel adviseur die hals over kop verliefd wordt op een kapster uit de entourage van een tv-show en aan die obsessie bijna ten onder gaat. ‘Wat wil je eigenlijk?’ zei Toni, wat geïrriteerd. Zonder adem te halen, vanzelfsprekend zei Pierre: ‘Jou.’
Hij raakt helemaal bezeten van haar. ‘Hij kuste haar lichaam, de stoppeltjes van haar oksels, de onaanzienlijke borsten die onderaan een dubbele plooi hadden, de dikke, harde, dieproze tepels, de weke buik, de bijna haarloze kut, lauw en glad als gummi.’ 
Toni is, behalve gebruikster van drugs en alcohol ook nog eens frigide: ‘Wat je ook met mij doet als je met mij ligt te vrijen, ik vind er niets aan, ik voel niks. Nooit gevonden.’ Ze is getrouwd met Karel die haar regelmatig slaat en heeft een dochter Muisje.  Ze gebruikt Pierre voor haar eigen egoïstische redenen. Ik ben gelukkig,’ zei zij. ‘Maar dat komt door de cadeautjes.’