donderdag 26 april 2018

Boek van de maand - In gesprek met ... Nathalie Pagie







Er zijn diverse documentaires op TV te zien geweest over schrijvers, hun leven en werk. Wat mij altijd bijzonder is bijgebleven, is de uitzending waarin Roald Dahl centraal stond. Als hij ging schrijven liep hij de tuin in naar zijn tuinhuis. Daar installeerde hij zich in zijn grote, luie stoel; plaid over de benen, houten plank met typemachine op schoot. De schrijver die heden ten dage dat warme, nostalgische gevoel in mij losmaakt, is Nathalie Pagie. Achterin haar tuin staat een prachtig tuinhuis. Een enorm bureau domineert het vertrek. Daarop staat naast de computer en talloze beschreven blaadjes, een grote kaart van Mexico, het gebied waar haar nieuwe boek zich afspeelt. Als Nathalie mij voordoet hoe zij zich installeert om te gaan schrijven in het soms koude tuinhuis, met dekentje over haar benen, straalkacheltje op de pedaalemmer en iets warms voor bij haar voeten, moet ik aan Roald Dahl denken.






“Ik ben een echte Brabantse. Geboren in Waalwijk en daar naar school gegaan. Toen journalistiek gestudeerd in Tilburg. Daarna cultuur en letteren aan de Tilburg University, de toenmalige KUB (Katholieke Universiteit Brabant). Een klein uitstapje naar Dordrecht gemaakt. Dat was niet zo’n succes. Ik wou snel weer terug naar Brabant. Breda leek me leuk, maar ik kende daar niemand. Ik besloot toen om op een toneelclubje te gaan. Dat heb ik een paar jaar heel intensief gedaan en dat was echt heel erg leuk. Die ervaring heb ik later wel verwerkt in mijn eerste boek “de Toneelclub”. Onlangs hadden we een reünie; geweldig. Dat zouden we vaker moeten doen, maar ik heb daar gewoon geen tijd meer voor. Ik heb twee kinderen (een dochter van 10 en een zoon van 7) en ik ben druk met schrijven.

Het Bourgondische van Brabant bevalt me zeer. Sinds tien jaar woon ik in een huis waar de Carnavalsoptocht langs gaat. Wat wil ik nog meer! 's Ochtends als mijn man naar zijn werk is en de kinderen naar school, trek ik mij terug in mijn tuinhuis, zet de computer en de waterkoker aan en ga ik beginnen. Daar word ik niet gestoord door telefoon, internet en vage gedachten dat ik ”de was nog moet ophangen of moet stofzuigen”. Dat is mijn domein en daar kan ik me volledig richten op het schrijven. Mijn verhalen ontstaan bijna vanzelf. Ik heb een vaag idee waar het naartoe moet gaan, maar verder laat ik het stromen.”

Op mijn vraag of ze naast het schrijven nog andere betaalde werkzaamheden heeft, antwoordt ze heel beslist.

“Ik schrijf precies in de tijd dat mijn kinderen op school zitten. Dus tot 3 uur ’s middags en woensdag tot 12. Heerlijk om alleen maar met schrijven bezig te zijn en niet daarnaast nog een andere baan te hebben. Sinds anderhalf jaar heb ik mijn vaste baan als communicatieadviseur bij de gemeente Zundert opgezegd om me fulltime aan het schrijven te zetten. Eerst uitgebreid met mijn man overlegd (hij is ZZP-er in de financiële wereld), want de hypotheek moet ook betaald. Ik ga er vol voor; het is heerlijk om te schrijven. In Zundert hadden we een soort verloederde camping waar een motorbende zijn thuishaven had. Daar waren we als gemeente heel erg mee bezig. Dat gegeven heb ik weer gebruikt in “Rio Grande”. De sfeer in een boek vind ik heel belangrijk. En hoe je die sfeer dan gebruikt om het spannend te maken. Ik merk dat ik met elk boek beter word. Bij zo’n eerste boek doe je feitelijk maar wat; lekker proberen. Daar krijg je dan feedback op, kritieken enz. Daarnaast groei je zelf ook; je speelt met technieken. Daar wordt het beter van. Mijn uitgeverij (Boekerij) heeft 100% vertrouwen in me en steunt me volop. Momenteel ben ik bezig met een stand alone boek, dus zonder Tara en Diego, dat zich afspeelt in Zweden. Iets heel anders. Deze zomer ga ik met de familie op vakantie naar Suriname. Wellicht dat daar ook een leuk verhaal uit tevoorschijn komt. Het is prettig om als schrijver je horizon te verbreden en nieuwe dingen te beleven die je later weer in een thriller kunt gebruiken.”






Wanneer ik memoreer over een vorige boekpresentatie waar Sarah van K’s Choice het eerste exemplaar in ontvangst had genomen en er ook twee liedjes zong, vertelt Nathalie hoe dat gekomen is.

“Tijdens mijn studie aan de KUB kon ik bepaalde keuzevakken in Canada doen. Ben ik vier maanden naar Alberta gegaan, van september tot december, van hoogzomer tot min 30. De tijd daar heb ik verwerkt in een boek. Een van de liedjes die ik met die tijd associeer was: “Not an Addict” van K’s choice. Automatisch moest dat liedje ook in mijn boek voorkomen. Niet alleen voorin als liedtekst, maar het sloeg ook heel erg op de hoofdpersoon. En toen dacht ik, laat ik haar nu ook vragen om naar mijn boekpresentatie te komen. Ze woont in Amerika maar is Vlaamse en komt regelmatig naar België. Ik heb toen contact met haar manager gehad. Die zei dat ze dat heel leuk vond, maar dat ze alleen op die en die datum kon komen. Nou, ok dan, dan doen we het op die en die datum. [lacht hartelijk] Ik de boekhandel erbij geregeld (van Kemenade in Breda). Dat was heel erg geslaagd. Ze was ook zo aardig. Zulke dingen zijn wel de kers op de taart. Je zit toch in je eentje in het tuinhuis te schrijven en dan zijn dergelijke feestelijkheden erg leuk. Het boekenbal is ook zoiets. Ben ik net geweest; was erg leuk. Je kijkt je ogen uit. Voel me dan ook vereerd om daartussen te lopen. Een mooi podium om te laten zien dat je schrijft.
Je maakte net een opmerking over de omslag van mijn boeken. Mooie zomerse beelden van respectievelijk Aruba, Spanje en nu Mexico. Dat is iets wat de uitgever verzint. Dat je dan een beetje in de richting van vakantie boeken geduwd wordt, vind ik niet zo erg. Het zijn mooie voorkanten, mooie plaatjes die uitnodigen om opgepakt te worden door de mensen. De titel en de cover zorgen ervoor dat jij in een fractie van een seconde beslist of je dat boek oppakt of niet wanneer het gaat over een onbekende schrijver. Jij kan wel zeggen dat jij het toen niet opgepakt hebt, maar jij bent dan ook niet mijn doelgroep. [lacht uitgebreid]. Dit jaar stond er een grote boekenstand op de huishoudbeurs met telkens een auteur die signeerde. Straks de Libelle zomerweek. Daar ben ik dan bij. Ik wil graag dat mijn boeken zoveel mogelijk gelezen worden. Ik zit er niet in voor het geld. Ik wil gelezen worden.”





Hartelijk dank voor dit prettige interview.

Roelant de By – Onze vliegende reporter 

Tekst en foto’s Roelant de By.




Lees hier de RECENSIE van 'Casa Familia'
Lees hier de RECENSIE van 'Rio Grande'
Lees hier de RECENSIE van 'Paradijsvogels'
Lees hier de RECENSIE van 'De campus'



Op de vraag waar Alberto zijn peso’s verstopt die hij verdient met het schoonmaken van het klaslokaal is maar 1 antwoord het juiste : ‘In een natuurlijke holte waar de wortels van de kapokboom de grond inschoten’.
Wie als antwoord ‘in een gat in zijn matras’ heeft ingestuurd, heeft het mis.

Gelukkig waren er heel wat inzendingen met het goede antwoord en de gelukkige winnaar die een exemplaar van ‘Rio Grande’ van Nathalie Pagie mag ontvangen is……… Chantal de Vries!!
Chantal, graag je gegevens asap naar perfecteburen@gmail.com en het boek komt zo snel mogelijk jouw kant uit. Proficiat :-)




woensdag 25 april 2018

‘Misschien wisten zij alles’ – Toon Tellegen


 
Genre: “kinderboek” (maar niet heus)
Uitgever: Em. Querido’s Kinderboeken Uitgeverij
ISBN: 97890451209119
Uitvoering: paperback
Aantal pagina's: 628
Uitgave: 2017 (37e druk)


Wie de verhaaltjes van arts, schrijver en dichter Toon Tellegen (76) over vooral de eekhoorn en de mier, maar ook over vele andere dieren, niet kent, heeft iets in te halen.
Er zijn prachtige kleine boekjes met hardcover waarin enkele verhalen over deze heerlijke dieren zijn opgenomen. Het nadeel daarvan is dat je ze zó uit hebt. Voordeel is dat het mooie geschenken zijn.

Er is gelukkig ook een bundel die zó omvangrijk is dat je er niet omheen kunt. In het lijvige boek “Misschien wisten zij alles” zijn maar liefst 313 dierenverhalen samengebracht. Ze gaan niet alleen over het prachtige duo eekhoorn en mier maar ook over talloze andere dieren. Zij hebben allemaal hun eigenaardigheden. Waar de eekhoorn en de mier vaak bijna filosofisch bezig zijn, is het optreden van sommige andere dieren soms uitgesproken lomp maar daarmee ook hilarisch. De beer eet altijd zoveel mogelijk en het liefst álle taarten op bij verjaardagsfeestjes. De olifant heeft drie grote hobby’s: aan lampen zwieren, dansen en in bomen klimmen om er vervolgens altijd uit te vallen. En zo is er veel meer. Sommige verhalen zijn diepzinnig, andere zijn gewoon leuk, weer andere zijn gewoon onbenullig en juist daardoor zo leuk.

“Op een dag kwam de eekhoorn erachter dat het onverstandig was om niet verder te kunnen tellen dan tot vijf. Hij ging naar de school aan de voet van de eik in het midden van het bos en vroeg aan de mus die daar onderwijzer was of hij hem tot tien wilde leren tellen.
‘Ik zal mijn best doen’, zei de mus, ‘maar wat je vraagt is niet eenvoudig. Ik kan zelf tot zeventien tellen, maar vraag mij niet hoe lang ik daarvoor heb gestudeerd want dat weet ik al niet meer.

Tellegen heeft een heerlijk simpele schrijfstijl met vrijwel steeds korte zinnetjes. Af en toe rolt er als bij toverslag een fraaie lange bijna poëtische zin uit zijn pen. De dierenverhaaltjes van Toon Tellegen zijn een verademing in onze jachtige complexe tijd. Ze zijn uitermate geschikt om voorgelezen te worden, ook aan je lief. Bij een kalme dosering biedt het boek als voorleesboek voor het slapengaan welhaast een jaar leesplezier. 

Opvallend is dat het boek de NUR-code 283 heeft gekregen. Die staat voor “fictie jeugd 10-12 jaar”. Dat is dus echt onzin. De verhaaltjes van Tellegen zijn geschikt voor iedereen tussen de 3 en de 100. Misschien zelfs boven de 100, mits niet doof.

Eenieder haalt er zijn of haar eigen levenslessen uit, of glimlacht gewoon, bijvoorbeeld om de zwaan die in slaap valt terwijl hij vliegt. Het boek is uniek in zijn soort. De prachtige boeken van Arnold Lobel over Uil –wie het verhaal over Uil en de tranenthee heeft gelezen of gehoord vergeet dat nooit meer- en Kikker en Pad zijn niet vergelijkbaar.

Een sterrenwaardering is niet opportuun. “Misschien wisten zij alles” biedt ongelooflijk veel waar voor zijn geld en staat garant voor talloze uren ongebreideld leesplezier. Gewoon kopen (het boek kost maar 20 euro) en gaan (voor)lezen, op je gemak.

Charles Kuijpers – recensent De Perfecte Buren

‘EMP-serie 2 - Een jaar later’ - William R. Forstchen


 
Genre: sciencefiction
Uitgever: Karakter Uitgevers B.V.
ISBN: 9789045213057
Uitvoering: paperback
Aantal pagina's: 320
Uitgave: december 2017

Met dank aan Karakter Uitgevers B.V. voor het recensie-exemplaar.

Het verhaal
Twee jaar na de aanval heeft Amerika een tijdelijke regering. Deze regering heeft een mobilisatie aangekondigd van een miljoen mannen en vrouwen voor het Amerikaanse Leger van Nationaal Herstel, ook wel het ‘LNH’ genoemd. Deze mobilisatie is in volle gang. De missie van dit leger: de veiligheid waarborgen in de gebieden in de VS waar nog altijd wetteloosheid heerst, het herstellen van de binnenlandse rust en het helpen van de wederopbouw. Indien noodzakelijk kan dit leger ook de Amerikaanse troepen langs de grenzen versterken om buitenlandse invasie verder tegen te gaan.

Elizabeth, de dochter van John Matherson, is opgeroepen voor deze dienstplicht. Ze krijgt een brief met de mededeling dat ze zich moet melden om te worden opgenomen in het Leger van Nationaal Herstel. Als ze wegblijft, zal ze worden vervolgd en gestraft. John Matherson is inmiddels dorpsbestuurder. Zijn dochter is niet de enige die is opgeroepen, in totaal gaat het om ruim 100 inwoners van Black Mountain. Op het moment dat de post voor deze mannen en vrouwen binnenkomt, ontstaat er enorme onrust. De oproep is een harde klap voor de gemeenschap. Juist degenen die zorgen voor de veiligheid, de opbouw en de productie van levensmiddelen worden opgeroepen. Het zijn net die bewoners die de gemeenschap niet kan missen. Het leven binnen de dorpsgrenzen is gelukkig gestabiliseerd, maar erbuiten is het gevaar op overvallen nog steeds erg groot. Het dorp heeft nog regelmatig last van rondtrekkende milities, die collectief bekendstaan als 'reivers', een oude Schots-Ierse term voor outlaws, en het hebben van verdediging is van cruciaal belang. John Matherson belooft de bewoners van Black Mountain om contact op te nemen met Dale Fredericks, de nieuwe bestuurder van Asheville, omdat hij het vermoeden heeft dat de brief met de oproep afkomstig is van zijn afdeling, aangezien Dale Fredericks gestuurd is door de federale regering.


Conclusie
De proloog begint met de woorden: 730 dagen sinds 'DE DAG'. Het is duidelijk dat de afgelopen twee jaar moeizaam zijn geweest en dat zaken die wij als normaal beschouwen nu iets uit een vroegere tijd zijn, bijvoorbeeld computers. Het personage John Matherson, geschiedenisprofessor, trekt de vergelijking met de burgeroorlog, zijn specialisme. Mensen doen hun best om te leven met de schaarse spullen die ze hebben, maar alles is vervallen. Er is sinds de eerste dag van de aanval geen beschikking meer over elektriciteit, de mensen in Black Mountain en in de rest van Amerika moeten creatief zijn en oude ambachten worden in ere hersteld. Op deze manier krijg je als lezer op een aangename manier nog een geschiedenisles mee. Net name het deel over Edison en Tesla vond ik interessant om te lezen.

dinsdag 24 april 2018

Jackie's lampje ... even voorstellen






***
Lampje 1
Oké. Oké. Ik heb dus nog nooit geblogd, dus geen idee wat er nu gaat gebeuren. Laat ik eerst even de naam van dit blog uitleggen: wat is in godsnaam mijn lampje? Het kwam zo: Karin vroeg op Facebook of ik zin had om dit te doen en ik aarzelde veel te kort ten opzichte van de berg werk die me dagelijks in het gezicht staart, want ik kan nu eenmaal slecht nee zeggen als mensen mij iets vriendelijk vragen. Maar goed, voordat ik het goed in de gaten had zaten we te overleggen over de naam van deze blog.

Karin stelde voor: ‘Jackie’s visie’.
Nou heb ik nooit visie, ik heb een bril. En met name als het nacht is heb ik een visie van lik-me-vessie; ik rij zo de sloot in als ik niet oppas, want ik zie geen diepte in het donker. Ik ben al blij als ik aan het eind van een drukke dag mijn huis weer terug kan vinden, zo weinig visie heb ik. Ik doe maar wat, echt. Ik frutsel naar beste eer en geweten de boel aan elkaar en hoop met kromgetrokken tenen in mijn schoenen op de goede afloop.
Geen goede naam voor mijn blog dus.
Nou stuurde Karin me een lampje-emoticon, toen ze het idee had voor de titel ‘Jackie’s visie’, dus uit klierigheid riep ik toen (voor zover je kunt roepen in een Facebook chat) : Kan je het niet Jackie’s Lampje noemen?
Nou, en toen zat ik er dus aan vast.






Nu moet ik dus af en toe iets lampigs zien te verzinnen om op te schrijven; ergens mijn licht over schijnen, of iets verluchtigends opmerken. Nou, ga er maar aan staan; ik heb het oninteressantste en gewoonste leven ter wereld. Man, zoon, rommel in huis; c’est ça. En een baan die zo vol zit met technische nerdneuzeldetails dat als ik daarover zou beginnen te vertellen, iedereen huilend, misschien zelfs wel stuiptrekkend, deze webpagina zou verlaten. Waar moet ik het dan in godsnaam over hebben???

Je zou denken dat een schrijver a.) Altijd wel iets te zeggen heeft b.) Dolgraag over zichzelf leutert. Nou is het in mijn bijzondere geval wel zo dat, als ik schrijf, er altijd bijna als vanzelf een verhaal uit mijn vingers rolt, maar dat is natuurlijk fictie. Ik had altijd -- misschien wel abuis, wie zal het zeggen -- het idee dat zo’n blogpost meer over het echte leven moest gaan.
Gauw door op punt b.) Het is heel erg NIET zo dat ik dolgraag over mezelf leuter. Ik vind mezelf namelijk geen onderwerp. Sterker nog, ik vind eigenlijk dat een schrijver gewoon aan de slag moet: laptop open en tikken maar, en idealiter het gekakel eromheen tot een minimum beperken. Nóg ietsje sterker: ik was afgelopen weekeind in Amsterdam in Pages, de Syrische pop-up bookstore, om een beetje muziek te maken met mijn twee lieve vrienden Victor (die prachtige gedichten en heel literair proza schrijft) en Bertram (die met name non-fictie over muziek op zijn schrijverskerfstok heeft staan). Victor was ook ingeboekt voor een gesprek met een Syrische schrijfster, wat een interessante situatie opleverde omdat Victor en de Syrische schrijfster elkaars werk niet kunnen lezen.

Gaandeweg het gesprek werd duidelijk dat de Syrische schrijfster gedreven werd door een immense urgentie om te documenteren -- niet zo raar natuurlijk, gezien de afschuwelijke dingen die er in haar land gebeuren -- maar ze had ook een ongelooflijke drang om over zichzelf als auteur te praten. Haar innerlijke beweegredenen, haar proces, het belang van waar ze mee bezig was, voor haarzelf, voor de wereld in het algemeen en voor de geschiedschrijving van de mensheid. Als de gespreksleider er niet een beetje de schaar in gezet had, dan was ze nu nog aan het woord geweest en hadden we nog zitten wachten tot we een keertje een beetje muziek mochten maken.

Wat nu het gekke was: ik kan me ontzettend goed voorstellen dat zij zich voelt zoals ze zich voelt; dat de gruwelen van de oorlog in haar land haar tot het uiterste motiveren om alles vast te willen leggen en dan ook nog zo veel mogelijk over al dat vastleggen te willen praten. Maar toch voelde ik me plaatsvervangend ongemakkelijk. Ik wist na een tijdje nauwelijks meer waar ik kijken moest. Het duurde een even voordat ik bij mezelf vanbinnen door had waar dat ongemak vandaan kwam: het kwam dus doordat ik eigenlijk vind dat als je wilt schrijven, je moet gaan schrijven, en dat je dan niet moet praten over schrijven.

Niet lullen maar poetsen.
Of, omdat ik nu eenmaal ook muzikant ben, niet lullen maar spelen.
Gelukkig ging dat spelen na afloop van het lullen ontzettend goed en was het al met al een enorm gezellige middag...

*****
xx
J.


‘De sekte herrijst’ – Mariette Lindstein


Genre: thriller
Uitgever: A.W. Bruna
ISBN: 9789400508453
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 336
Uitgave: februari 2018

Dank aan A.W. Bruna voor het beschikbaar stellen van dit recensie-exemplaar.

Lindstein heeft ‘De sekte’ en ‘De sekte herrijst’ gebaseerd op haar eigen ervaringen als jarenlang lid van de Scientology kerk. De boeken zijn geromantiseerd maar bevatten wel degelijk scenario’s die zijzelf heeft meegemaakt, vertelt zij in diverse interviews. In het eerste boek is dat ook heel aannemelijk verwerkt, dat verhaal is met vlagen schokkend te noemen. Je bent verbaasd om te lezen wat waar zou kunnen zijn, het is moeilijk te onderscheiden wat fictie is of wat niet. In ‘De sekte herrijst’ gaat dat laatste stukken minder op.

Het verhaal gaat verder nadat Sofia en Sebastiaan de sekte van leider Franz Oswald zijn ontvlucht. Dankzij de getuigenis van Sofia zit hij nu voor twee jaar achter de tralies maar zijn invloed op de volgers en op het eiland is onmiskenbaar. Sofia wordt getergd door nachtmerries en is ook nog eens het doelwit van haatacties die duidelijk wijzen op betrokkenheid van Via Terra, de sekte van Oswald. Er lijkt op den duur dan ook geen andere uitweg dan verdwijnen. Sofia is echter niet voor een gat te vangen en in eerste instantie totaal niet van plan de strijd op te geven. Ze begint een onthullende blog op het internet maar wanneer een ander slachtoffer van Franz zich toch weer aan hem overgeeft gooit ook Sofia de handdoek in de ring en vertrekt naar de VS. De vraag is echter of het mogelijk is om ooit écht onder de wraakvoornemens van de sekte te ontsnappen.

maandag 23 april 2018

‘De Mol’ - Bart Debbaut



Genre: thriller
Uitgever: Lannoo
ISBN: 9789401450096
Uitvoering: paperback
Aantal pagina’s: 320
Uitgave: maart 2018

Dank aan uitgeverij Lannoo voor het beschikbaar stellen van dit recensie-exemplaar.

Maar vlak na de aftrap van de opnames verdwijnt Mary-Ann, één van de kandidaten, spoorloos. Het productieteam tast in het duister, dit hadden ze niet gepland. Is er een verrader op de set of speelt de mol dubbelspel?


Een groep van tien kandidaten - waaronder één saboteur - maakt zich klaar voor het nieuwe seizoen van De Mol. Allen hebben ze slechts één doel voor ogen: de bedrieger onder hen ontmaskeren. Een prachtige locatie en spannende opdrachten: het avontuur lonkt!


Al sinds de start van het televisieprogramma “Wie is de mol?” ben ik fan. Ieder jaar zit ik weer voor de buis gekluisterd en bedenk de meest idiote theorieën om de mol te ontmaskeren. Helaas is mij dit nog maar één keer gelukt, dus echt goed ben ik er niet in. Toen ik hoorde dat het nieuwe boek van Bart Debbaut in het teken zou staan van dit programma, kon ik niet wachten om met het boek te beginnen.

Het verhaal zelf speelt zich af gedurende de opnames van een nieuwe seizoen de Mol, maar dit is niet de hoofdmoot van het boek. Er blijkt namelijk iemand aanwezig te zijn die deelnemers meeneemt, opsluit en een gemeen spelletje met ze speelt. Toch wordt, vooral in het begin van het verhaal, er zeker stilgestaan bij het format van het spel en weet je zelfs als lezer nog niet wie de mol is. Dit zorgde er, bij mij althans, voor dat mijn leestempo drastisch omlaag ging. Iedere zin werd opnieuw gelezen, iedere puzzel probeerde ik op te lossen, alles om erachter te komen wie er een dubbelspel speelde.

Het lastige was dat er naast een mol er ook nog een tweede personages aanwezig was die voor de nodige opschudding zorgt. Of zijn de mol en deze persoon misschien wel dezelfde? Het enige wat duidelijk is, is dat zoals gewoonlijk weer niets is wat het lijkt.

Het boek zelf leest erg prettig en je zit al snel vol in het verhaal. Als je niet zoals ik iedere opdracht opnieuw tot op het detail bestudeert, dan zal je dit boek waarschijnlijk snel uit hebben, gewoon omdat je wilt weten hoe het precies zit. De ontknoping is zeker verrassend te noemen, maar toch voelt het alsof het losstaat van de rest van het verhaal. Het lijkt net alsof het boek al af was en er opeens bedacht werd dat er natuurlijk ook een motief en een daadwerkelijke dader moest worden aangewezen. Hierdoor komt het motief een beetje zwak over op mij, al bleek ook hierbij weer dat niets is wat het lijkt.

Al met al heb ik echt genoten van het boek en heeft het mij weer heel wat gepuzzel bezorgd. Zo werd het leed van een jaar wachten op een volgend seizoen op televisie toch wel een beetje verzacht. “De mol” krijgt van mij ondanks de ietwat plotselinge ontknoping, toch 3,5 ster en ik ga binnenkort zeker de andere boeken van Debbaut lezen.

Claudia van Koolwijk – recensent De Perfecte Buren

‘Op een mooie zomerdag’ – Mary Higgins Clark


 
Genre: thriller
Uitgeverij: Xander Uitgevers
ISBN 9789401608527
Aantal pagina’s: 287
Verschijningsdatum: maart 2018

Met dank aan Xander Uitgevers voor het recensie-exemplaar.

Twee jaar geleden is Matthew, het zoontje van Zan Moreland, op klaarlichte dag uit zijn kinderwagen ontvoerd in Central Park. Niemand heeft iets gezien, er is geen taal of teken meer van hem vernomen. Zan probeert zo goed en zo kwaad als het kan haar leven als binnenhuisarchitecte weer op te pakken. Op de avond van de verjaardag van haar zoontje, gaat ze uit eten met haar ex Ted Carpenter.

Ineens blijken er foto’s opgedoken te zijn die op de dag van de verdwijning van Matthew door een toerist zijn gemaakt. Daaruit blijkt dat Zan zelf degene is die Matthew uit zijn wandelwagen pakt. Iedereen is geschokt; wat voor moeder doet dat nou? Als dan ook nog blijkt dat Zan een vliegtuigticket geboekt heeft naar Brazilië en onverantwoorde uitgaven op haar creditcard heeft gedaan, sluit het net zich langzaam rondom Zan.

Via haar vrienden Willy en Alvirah, krijgt Zan een goede advocaat toegewezen. De bewijzen zijn zo overduidelijk dat ook Willey en Alvirah denken dat Zan de dader is. Alvirah denkt dat Zan een meervoudige persoonlijkheidsstoornis heeft. Dat zou best kunnen want na de plotselinge dood van haar ouders heeft Zan meerdere black-outs gehad.

Gelukkig is er ook iemand die wel gelooft in Zan’s onschuld: Kevin Wilson. Hij is haar huidige opdrachtgever. Via hem krijgt ze weer vertrouwen in zichzelf en durft ze de strijd weer aan te gaan. Volgens Zan is de hele geschiedenis een complot om haar ondergang te bewerkstelligen. Maar wie zou zoiets doen?

Zan besluit om Alvirah en Willy om hulp te vragen. Dat doen ze…


Conclusie
‘Op een mooie zomerdag’ is een heerlijke thriller om lekker, op een mooie lentedag, buiten in de zon te lezen. Dat is ook precies wat ik gedaan heb. Mary Higgins Clark bouwt het verhaal zorgvuldig op. Het verhaal wordt veelal vanuit het perspectief van Zan verteld. Je leeft mee met haar vrees maar ook haar twijfel. Het zal toch niet zo zijn dat ze zelf haar kind ontvoerd heeft en het niet meer weet? En waar is Matthew dan? Mary Higgins Clark neemt je mee in een spannend verhaal met een onverwachte ontknoping. Voor mij vier sterren waard. 

Jeannie Bertens - recensent De Perfecte Buren